آخرين تحولات يمن حاكي است كه "عبدالله صالح " از امضاي طرح شوراي همكاري امتناع و شروطي نيز مطرح كرده كه به نظر مي‌رسد تلاش دارد در بين انقلابيون شكاف ايجاد كند و از سطح مطالبات آنها بكاهد.
آخرين تحولات يمن حاكي است كه علي عبدالله صالح حاكم يمن از امضاي طرح شوراي همكاري خليج فارس كه قبلاً وعده كرده بود امضا مي‌كند، امتناع كرد و جالب اينكه براي امضاي اين طرح شروطي را مطرح كرد.
حال جاي بسي تامل است كه اولاًً عبدالله صالح چرا طرح شوراي همكاري خليج فارس را امضا نكرد، چرا امضاي اين طرح را مشروط به حضور تمامي مخالفان خود و سران سياسي در كاخ رياست جمهوري يمن كرد و اينكه بالاخره اگر وي از قدرت كناره گيري كرد، در يمن چه روندي براي دولت آينده پيش خواهد آمد. براي پاسخ به اين سؤالات نكات ذيل قابل توجه است:

درخصوص اينكه چرا عبدالله صالح طرح شوراي همكاري خليج فارس را امضا نكرد:

1-علي عبدالله صالح در بين مردم يمن به دروغگويي معروف است، اينكه وعده مي‌كند و عمل نمي‌كند.

2-شوراي همكاري خليج فارس بعنوان يك زير سيستم آمريكايي عمل مي‌كند و رفتار اين سازمان بخشي از برنامه آمريكا و غرب است كه قصد دارند خيزش‌هاي مردمي را مديرت كنند و از سطح مطالبات آنها بكاهند. بدين صورت كه اولاً در مطالبات مردم فرسايش ايجاد كنند و در لايه دوم نيز در بين انقلابيون و صفوف آنها شكاف ايجاد كنند و بدين صورت برخي گروه‌هاي يمني را جذب خود كنند هرچند بخش وسيعي از يمني‌ها كه تحت عنوان جوانان انقلابي و حوثي ها شناخته مي‌شوند، اعتقادي به شوراي همكاري خليج فارس ندارند. در حال حاضر نيز انقلابيون كه جنوبي‌ها باشند، اين طرح را امضا كرده‌اند اما بخش وسيعتر كه حوثي‌ها و جوانان انقلابي باشند، اين طرح را نپذيرفته‌اند.

3- اينكه عبدالله صالح طرح شوراي همكاري را امضا نكرد، در واقع تلاشي براي افزايش زمان است تا مردم انقلابي در تنگنا قرار بگيرند و موعد انتخابات مد نظر صالح فرا برسد و در همان سيستم فاسد بتواند مجدداً به قدرت برسيد و يا اينكه حزب حاكم دولت را در دست بگيرد.

4- نكته مهم ديگر اينكه شمار محدودي از يهودي‌ها در يمن كه تعداد آنها به يك‌صد نفر هم نمي‌رسد، از عبدالله صالح حمايت كرده‌اند و آمريكا نيز از وي حمايت كرده است، موضع گيري هيلاري كلينتون وزير خارجه آمريكا مبني بر كناره گيري صالح از قدرت نيز نوعي بازي تبليغاتي و ژست انتخاباتي است. در حقيقت ديكتاتوري يمن هم در چارچوب سياست‌هاي آمريكايي عمل كرده است. بنابراين بايد بپذيريم كه رفتار عبدالله صالح و شوراي همكاري خليج فارس و دولت آمريكا از جهت محتوايي يك مفهوم دارد و آن اينكه زمان از انقلابيون گرفته شود، يا مطالبات آنها كم شود و يا اينكه بين انقلابيون شكاف ايجاد شود.

در خصوص اينكه چرا عبدالله صالح امضاي طرح شوراي همكاري مبني بر كناره گيري از قدرت را مشروط به حضور سران احزاب مخالف و سياسي در كاخ رياست جمهوري يمن كرد:

1- عبدالله صالح كه اين روزها با شدت گرفتن مخالفت‌هاي مردمي و خيزش آنها در يمن سقوط خود را نزديك ديده است، در واقع قصد دارد با دعوت از سران سياسي و احزاب مخالف در كاخ رياست جمهوري براي خود مشروعيت بخرد و القاي مشروعيت به گروههاي مخالف ، سياستي است كه وي دنبال مي‌كند چرا كه بعد از كناره گيري امكان محاكمه زا از آنها بگيرد و همچنان مشروعيت خود را حفظ كند.

درخصوص دولت آينده يمن در صورت كناره گيري عبدالله صالح و پذيرش طرح شوراي همكاري:

1- اگر صالح كنار برود، طبق طرح ارائه شده، معاون وي قدرت را در دست خواهد گرفت كه 30 روز مهلت دارد تا دولت انتقالي را تشكيل دهد و 60 روز نيز مهلت خواهد داشت تا زمينه را براي انتخابات آينده فراهم كند.

2- اگر زمينه براي انتخابات برگزار شود، مسلماً دولت آينده دولت ائتلافي خواهد بود، 3 گروه در اين دولت نقش خواهند داشت يكي جنوبي‌ها در جنوب يمن كه اهل سنت هستند، دوم خاندان الاحمر هستند كه وابسته به عربستان و امارات هستند. گروه سوم نيز حوثي‌ها و شيعيان هستند كه در شمال يمن زندگي مي‌كنند و كنترل قابل توجهي بر شمال يمن دارند.

3- نكته مهم در دولت آينده اينكه ممكن است سهم حوثي‌ها و جنوبي‌ها در دولت كم باشد بدليل نفوذي كه خاندان الاحمر در آينده خواهند داشت، اما قطعا دولت ائتلافي تشكيل خواهد شد و هر سه جريان در دولت خواهند بود.

4- بدليل حضور فعال جوانان انقلابي در دولت آينده و صحنه سياسي كشور يمن، عربستان و آمريكا جايي براي نفوذ و دخالت در دولت ائتلافي نخواهند داشت.

5-در صورتي‌كه به هردليل دولت ائتلافي تشكيل نشود، قطعاً تجريه يمن محتمل‌ترين گزينه براي آينده اين كشور است كه سه جريان سه دولت فدرالي را در اين كشور تشكيل خواهند داد.

يادداشت: روح الله قاسميان
منبع: فارس